Türkiye ile Çin arasındaki iktisadi ilişkilerin en önemli sorunlarından biri dış ticaret açığı. 2025 yılında Türkiye’nin Çin'e ihracatı 3,3 milyar dolar olurken ithalatı 49,6 milyar dolara ulaştı. Böylece ikili ticaret açığı 46,3 milyar dolar olarak gerçekleşti. Bu tablo, ticari ilişkilerin daha dengeli bir yapıya kavuşturulması gerektiğini ortaya koyuyor.
Türkiye, Çin’in üretim ve teknoloji kapasitesini kendi sanayisinin gelişimi için bir fırsata dönüştürebilir. Özellikle elektrikli araçlar, batarya teknolojileri, yenilenebilir enerji, enerji depolama ve makine sanayisi yatırım açısından önemli alanlar olarak öne çıkıyor.
Ancak burada temel ölçüt yalnızca yabancı sermaye girişi olmamalı. Türkiye’ye gelen yatırımların yerli tedarik zincirlerini güçlendirmesi, teknoloji transferi sağlaması, nitelikli istihdam oluşturması ve ihracata katkıda bulunması hedeflenmeli.
ABD ve Avrupa ile ilişkilerde ise yüksek katma değerli üretim, finansman, dijitalleşme ve Ar-Ge iş birlikleri öne çıkarılmalı. Özellikle Avrupa pazarındaki rekabet gücünü yitirmemek adına yeşil dönüşüm ve sanayide dijitalleşme yatırımları ihmal edilmemeli.
İhracat Çeşitliliği Stratejik Bir Hedef Olarak Konulmalı
Türkiye’nin iktisadi direncini sağlamlaştırmak için ihracat pazarlarını çeşitlendirmesi ve kritik ürünlerde dışa bağımlılığını azaltması gerekiyor. Orta Asya, Körfez, Afrika ve Güneydoğu Asya pazarlarında yeni ticaret bağlantıları geliştirilirken elektronik, makine, savunma dışı ileri teknoloji ve enerji ekipmanlarında yerli üretimin desteklenmesi önem arz ediyor.
Öte yandan ABD-Çin rekabetinin tedarik zincirlerinde oluşturabileceği kırılganlıklara karşı alternatif tedarik kaynakları üzerinde de düşünülmeli.
Milli Kaynakların Muhafazası ve Güçlendirilmesi İhmal Edilmemeli
Türkiye'nin hedefi, iki büyük ekonomi arasındaki rekabetin nasıl sonuçlanacağını yalnızca izleyen bir konumda kalmak değil, bu rekabetin ve küresel dönüşümün sunduğu fırsatlardan nasıl yararlanabileceğini doğru hesaplamak olmalı.
Bunun yolu; dengeli diplomasi, üretim odaklı yatırım politikası, teknoloji geliştirme kapasitesinin artırılması ve güçlü bir ihracat stratejisinden geçiyor. Elbette bütün bu süreçte öncelik, milli kaynakların korunması, yerli üretimin güçlendirilmesi ve ülkenin uzun vadeli ekonomik çıkarlarının gözetilmesi olmalı.
