Yalnızca altına endekslenen bir ekonominin kırılganlığı 1929 Büyük Buhranı sırasında çarpıcı biçimde ortaya çıktı. Ekonomik daralma ve bankacılık krizleri karşısında merkez bankalarının piyasaya para sağlaması, altına çevrilebilirliği koruma hedefiyle çatışabiliyordu.
Altın rezervlerinin azalması, ülkeleri faiz artırmaya ve para arzını kısıtlamaya yöneltebiliyor; bu politikalar ise kredi koşullarını ağırlaştırarak yatırımları ve tüketimi daha da baskılayabiliyordu. Üstelik deflasyon, yani genel fiyat düzeyindeki düşüş, borçların reel değerini artırarak işletmelerin mali yükünü ağırlaştırıyor ve işsizliğin yükselmesine sebep oluyordu.
Tek Neden Altın Değildi
Ekonomik tarih araştırmaları, altın standardının Büyük Buhran'ın tek nedeni olmadığını, ancak krizin uluslararası ölçekte derinleşmesinde önemli bir rol oynadığını ortaya koyuyor. İngiltere'nin 1931'de, ABD'nin ise 1933'te altın standardından uzaklaşması, ülkelerin iktisadi şartlara daha esnek yanıt verebilmesinin önünü açtı.
Altın standardının tarihsel deneyimi, parasal güvenilirlik ile ekonomik istikrarın her zaman aynı anlama gelmediğini gösterdi. Sabit kur sistemini korumak uğruna uygulanan politikalar, krizin maliyetini artırabiliyordu. Böylece altın standardı, modern para politikalarının temel tartışmalarından birini görünür kıldı: Bir para sisteminin güvenilirliği mi, yoksa ekonominin krizlere müdahale edebilme kapasitesi mi öncelikli olmalı?
