Çevredekiler açısından rahatsız edici olabilen horlama sesi, horlayan kişinin uykusunu çoğunlukla bölmez. Bilim insanları bu durumu, beynin uyku esnasında gerçekleştirdiği ses filtreleme mekanizmasıyla açıklanmaktadır. Kulaklar uyku sırasında duymayı sürdürse de beyindeki talamus bölgesi, gelen sesleri önem sırasına koyarak horlama gibi sürekli olan sesleri önemsiz olarak adlandırarak uyanma mekanizmasını etkilememektedir.
İnsan beyninin sürekli tekrarlanan uyaranlara zaman içerisinde alışması süreci, horlayan kişilerin kendi seslerine karşı duyarsızlaşmasına neden olmaktadır. Habituasyon olarak adlandırılan alışma süreci ile beyin, her gece tekrarlanan horlama sesini bir tehdit olarak algılamamaktadır.
Derin Uyku Evresi Seslere Karşı Savunma Kalkanı Oluşturuyor
Horlama vakalarının önemli büyük bir bölümü beynin dış dünyaya karşı en kapalı olduğu derin uyku evresinde yaşanmaktadır. Bu evrede uyku eşiği artış gösterdiği için kişiyi uyandırmak çok daha zor hale gelmektedir. Horlamanın düşük ve boğuk frekansı da beynin dikkatini çekmediği için, horlayan kişi kendi uykusunun kalitesini bozmadan uzun süreler boyunca bu sesi çıkarmayı sürdürmektedir.
