Havacılık sektöründe bir uçağın güvenle yerden kesilmesi için belirlenen "maksimum kalkış ağırlığı" ile piste teker koyması için izin verilen "maksimum iniş ağırlığı" arasında tonlarca kütle farkı vardır. Kıtalararası uçuş gerçekleştiren büyük bir yolcu uçağı, deposundaki yüz binlerce litrelik yakıtı sefer boyunca harcatarak iniş yapacağı alana uygun bir ağırlıkla erişir. Bununla birlikte kalkışın ardından meydana gelen tıbbi veya teknik bir acil durum, uçağı erken inişe geçtiğinde süreç değişir.
Uçak iskeleti ve iniş takımları, uçağın kalkış sırasında tam dolu ağırlığıyla yere vurmasına dayanacak biçimde düzenlenmiştir. Aşırı yükle gerçekleştirilecek erken bir iniş, uçakta kalıcı gövde hasarlarına ve büyük yapısal sorunlara neden olabilir. Bu sorunu aşmak amacıyla pilotlar, havacılıkta "Fuel Jettison" olarak adlandırılan acil durum protokolünü devreye alır. Kokpitte yer alan bir anahtarla kanat uçlarındaki özel vanalar açılır ve dakikada tonlarca yakıt gökyüzüne püskürtülerek uçak güvenli iniş tonajına düşürülür.
Geniş gövdeli yolcu uçaklarında gerekli olan bu sistemde, havaya atılan yakıtın çok büyük bir kısmı 1.500 metrenin üzerindeki irtifalarda yere ulaşmadan buharlaşarak atmosfere karışır. Hava trafik kontrolörleri, çevresel etkileri ve yerleşim yerlerini sürdürmek amacıyla yakıt tahliyesinin yapılacağı boş hava koridorlarını pilotlara anlık olarak raporlar. İlk etapta ekonomik bir israf gibi görünen bu prosedür, havacılıkta insan yaşamını ve uçuş güvenliğini muhafaza eden en önemli güvenlik subaplarından biridir.
