Kentleşme tarihi ve meteorolojik karakteristiği yönünden sarp topografyaya sahip olan Başkent Ankara, geçmişten günümüze ani iklim hareketlerinin neden olduğu önemli kentsel sorunlarla mücadele etmek durumunda kalmıştır. Kentin modern dönem tarihinde en yıkıcı afet olarak bilinen ve toplumsal hafızasında yer alan tarihi sel felaketi, üzerinden geçen yıllara karşın kentsel altyapının risk yönetimi tartışmalarındaki güncelliğini sürdürmektedir.
12 Haziran 1988 tarihinde meydana gelen felaket, bir yaz sağanağının dışına çıkarak fırtına ve aşırı yağışın etkisiyle önemli bir krize yol açmıştır. Meteorolojik kayıtlara göre saatteki hızı 80 kilometreye erişen şiddetli bir rüzgar eşliğinde aniden etkisini gösteren lokal sağanak yağış 15 dakika boyunca sürmüştür. Bununla birlikte bu kısa süre içinde düşen yüksek yağış miktarı, toprağın emilim kapasitesini ve mevcut kentsel altyapının deşarj hacmini saniyeler içinde devre dışı bırakmıştır.
Yağışın sona ermesinin ardından havzadan süzülen suların birleşmesiyle, 30 dakika içinde şehrin ana merkezleri ve eğimli yerleşim alanları tümüyle su altında kaldı. Topografik olarak taşkın yataklarına ve dik yamaçlara kurulan ilçeler afetten en üst düzeyde etkilendi. Yağışın deşarj hatlarını kilitlemesiyle beraber cadde ve sokaklar adeta debisi yüksek akarsulara dönüştü.
Hızlı gelişen debi artışı nedeniyle kaçış olanağı yakalayamayan ve su baskınlarına evlerinde yakalanan vatandaşlardan 14’ü yaşamını yitirdi. Meydana gelen can kayıplarının yanı sıra şehrin ticari ve konut alanlarında çok büyük ölçekli maddi hasar yaşandı. 12 Haziran 1988'de meydana gelen bu olay, lokal hava olaylarının kentsel altyapı sistemleri üzerindeki ani yıkıcı etkisini göstermesi ve modern afet yönetimi stratejilerinin geliştirilmesinde kritik bir dönüm noktası olmuştur.
