Merkez bankaları tırmanan enflasyonu dizginlemek adına faiz artışları ve parasal sıkılaştırma adımlarına başvurduğunda, piyasada toplam talep yavaşlamakta ve bu durum işgücü piyasalarında kısa vadeli istihdam kayıplarını beraberinde getirebilmektedir. İktisat literatüründe enflasyon ile işsizlik oranı arasındaki bu ters yönlü değiş-tokuş ilişkisi Phillips Eğrisi olarak adlandırılmaktadır.
Makroekonomik analizin temel yapı taşlarından biri olan Phillips Eğrisi, ilk kez Alban William Phillips tarafından İngiltere ekonomisi verileriyle ortaya konulmuştur. Klasik Phillips Eğrisi modeline göre, işsizlik oranının düştüğü ve üretimin arttığı dönemlerde işgücü talebi tırmandığı için ücretler ve fiyatlar genel seviyesi yükselerek enflasyonu artırır. Ekonomide tam istihdamı gerçekleştirmek üzere harcamaların ve yatırımların artırılması durumunda, artan gelir henüz üretimle tam karşılanamayan bir talep yarattığından fiyatlar genel seviyesi tırmanır. Dolayısıyla iktisat otoriteleri kısa dönemde ya düşük işsizlik-yüksek enflasyon ya da düşük enflasyon-yüksek işsizlik ikilemi arasında bir tercih yapmak durumunda kalır.
Yüksek enflasyon dönemlerinde merkez bankalarının öncelikli hedefi fiyat istikrarını yeniden tesis etmektir. Ancak bu doğrultuda atılan daraltıcı para politikası adımları işgücü piyasası üzerinde talep daralması ve kredi maliyetlerinin artmasına sebebiyet verir. Geleceğe dönük talep beklentisi zayıflayan ve finansman maliyeti artan firmalar yeni personel alımlarını durdurabilir veya mevcut kadrolarda daralmaya gidebilir. Ampirik araştırmalar, fiyat istikrarına yönelik uygulanan para politikalarının işgücü piyasası koşullarını doğrudan etkilediğini ve gecikmeli değerleriyle işsizlik üzerinde hissedilir bir baskı yarattığını göstermektedir.
