Evrendeki uydular ve gezegenler arası kütleçekimsel etkileşimler, gök cisimlerinin milyonlarca yıllık süreçte birbirlerine karşı tutumlarını ve dönme hareketlerini köklü biçimde şekillendiriyor. Astronomlar bir gök cisminin kendi ekseni etrafındaki dönüş süresi ile ana cisim etrafındaki yörünge dolanım süresinin paralel duruma gelmesini kütleçekim kilidi kavramıyla açıklamaktadır.
Kütleçekim kilidinin temelinde iki gök cismi arasında gerçekleşen çekim gücü farklılıkları ve bunun yarattığı gelgit kuvvetleri yer almaktadır. Bir gök cisminin ana cisme yakın olan tarafı daha güçlü kütleçekimine maruz kalırken uzak tarafı daha zayıf bir kuvvetle çekilmektedir. Aradaki bu kuvvet farkı, cismin yapısında fiziksel esnemelere ve deformasyonlara neden olmaktadır. Fizikçiler, cismin kendi etrafında dönmeye devam ederken bu esnemenin iç yapıda bir sürtünme oluşturduğunu ve mekânsal deformasyonların zamanla dönme enerjisini emdiğini vurgulamaktadır. Açısal momentumun ısı enerjisine dönüşerek dağılması, serbestçe dönen gök cisminin dönüş hızını kademeli şekilde yavaşlatmaktadır.
Milyonlarca yıl devam eden bu yavaşlama süreci, cismin kendi etrafında bir tam tur atma süresi ile yörüngesindeki bir tam dolanım süresi birbirine tamamen eşitlenene kadar sürmektedir. Eşitlenme sağlandığında gelgit çıkıntıları ana cisimle aynı doğrultuya oturarak tork üretmeyi sınırlamaktadır. Astrofizikçiler, bu aşamada sistemin kararlı bir dengeye kavuştuğunu ve kilitlenme sürecinin tamamlandığını belirtmektedir.
