Türkiye'nin en büyük dış ticaret ortağı konumundaki Avrupa Birliği (AB), Yeşil Mutabakat uyum süreci kapsamında Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizmasını (SKDM / CBAM) kademeli olarak devreye almaktadır. Demir-çelik, çimento, alüminyum, gübre gibi emisyon yoğunluğu yüksek imalat sektörlerini doğrudan kapsayan bu uygulama ihracatçı firmalara üretim süreçlerindeki doğrudan ve dolaylı sera gazı emisyonlarını belgelendirme ve karbon ayak izini düşürme zorunluluğu getirmektedir. Dönüşümü zamanında gerçekleştiremeyen imalatçılar ise AB sınırında ilave karbon maliyeti ödemek ya da pazar payını rakiplerine kaptırmak seçeneğiyle yüz yüze kalmaktadır.
Üretim Altyapısında Yeşil Dönüşüm ve Sermaye İhtiyacı
AB pazarındaki konumunu korumak isteyen yerli üreticiler yenilenebilir enerji öz tüketim santralleri (GES/RES), enerji verimliliği odaklı teçhizat yenileme ve döngüsel üretim sistemlerine yönelik altyapı harcamalarını hızlandırmakta. Ancak fosil yakıtlardan düşük karbonlu üretim teknolojilerine geçiş, sanayiciler açısından yüksek tutarlı sabit sermaye yatırımlarını zorunlu kılmaktadır. Sıkılaşan küresel ve yerel finansal koşullar altında yüksek tutarlı yeşil altyapı yatırımlarını finanse etmek, özellikle orta ölçekli ihracatçı imalatçıların sermaye yapısını ve nakit akışını zorlamakta.
Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması Türk sanayisi için emisyon maliyetleri açısından risk barındırırken, yeşil dönüşüm yatırımlarını tamamlayan tesisler için pazarda öne çıkma imkânı sunmaktadır. İhracatçı imalatçıların üretim altyapılarını yeşil enerjiye entegre edebilmeleri için uluslararası yeşil fonlara erişimin kolaylaştırılması, uzun vadeli uygun kredi mekanizmalarının ve seçici yatırım teşviklerinin kararlılıkla sürdürülmesi önem taşıyacak gibi görünüyor.





