Araştırmacılar, beynin hayatta kalma güdüsü çerçevesinde geliştirdiği koruyucu savunma kalkanının, kişinin kendisini bir gün tamamen yok olacak bir varlık olarak hayal etmesini önlediğini belirtmektedir.
Sinirbilimsel deneyler, insan beyninin geleceğe ilişkin bir senaryo oluştururken kendisini her zaman olayın merkezinde canlı bir gözlemci olarak konumlandırdığını kanıtlamaktadır. Bir kişi kendi ölümünü veya öldükten sonrasını hayal etmeye çalıştığında, zihin kendisini cenaze törenini veya yokluğu dışarıdan gözlemleyen gizli bir özne olarak sürece dahil eder. Bilim insanları, bilincin kendisinin olmadığı bir anı kendi imkanlarıyla simüle etmesinin mantıksal ve biyolojik açıdan olanaksız olduğunu ifade etmektedir.
Evrimsel biyologlar, bu durumun insan türünün sürekliliği yönünden kritik bir işlev taşıdığını ifade etmektedir. Kendi ölümlülüğünü sürekli ve derinlemesine hisseden bir canlı zihninin sürekli bir felç olma durumu yaşayacağını kaydeden uzmanlar, beynin ölümü devamlı olarak diğer insanlarla ilişkilendirdiğini belirtmektedir. Gerçekleştirilen beyin görüntüleme çalışmalarında, kişinin kendisine ait ölüm düşünceleriyle karşı karşıya geldiğinde nöral ağların bu bilgiyi otomatik olarak saptırdığı ve tehdit olarak algılamayı reddettiği görülmektedir.
