Mitolojik anlatılarda sıkça karşımıza çıkan tez gözlü karakterlerin gerçek dünya da bir karşılığı yok. Memeli canlıların evrimleşme sürecinde tek gözlü canlıların geri kalmasının temel sebebi “derinlik algısı”nın eksik olması olarak öne çıkıyor. Tek bir görme noktası kişinin dünyayı 3 boyutlu değil de 2 boyutlu bir düzlem olarak algılamasına sebep olur. Bu durum bir canlının karşısındaki nesnenin kendisine olan uzaklığını anlamasını imkansız hale getirir. Bu durum bir canlının hayati durumlarda tehlikelerle başa çıkmasını zorlaştırır.
Günümüzde kullanılan standart kameralar tez gözlü cihazlardır. Bu sebeple kamera ile çekilen bir görüntüyü izlerken nesnelerin gerçek uzaklıklarını anlamakta zorlanırız. Üç boyutlu çekim yapabilen stereo kameralar ise bu algı sorununu aynı insan gözünde olduğu gibi iki lens kullanarak aşar. İki farklı noktadan gelen iki görüntü birleştiğinde üç boyutlu bir görüntü ortaya çıkar. Bu görüntü ile nesnelerin uzaklıkları net bir şekilde anlaşılır.
Sinüs Teoremi
İnsan beyni, her iki gözden gelen sinyalleri işlerken farkında olmadan gelişmiş bir matematiksel hesaplama yapar. Sağ ve sol göz arasındaki mesafe her iki gözün bir nesneye farklı açılarla bakmasını sağlar. Beyin, bu iki açıyı ve gözler arasındaki sabit mesafeyi kullanarak Sinüs Teoremi üzerinden karşıdaki nesnenin uzaklığını hesaplar.
