Bilim insanları, örümceklerin öldüklerinde ya da canlılık fonksiyonlarını yitirdiklerinde bacaklarının gövdelerine doğru kıvrılmasının arkasındaki biyomekanik nedenleri ele almaktadır. Bilim insanları, insanlarda ve diğer memelilerde kemikleri hareket ettiren zıt kas çiftleri bulunurken, örümceklerin bacaklarını açmak için kan benzeri bir sıvı olan hemolenf basıncından faydalandığını ifade etmektedir. Bu hidrolik mekanizma, örümcek anatomisini diğer canlılardan ayıran en net fizyolojik özellik olarak dikkat çekmektedir.
Örümceklerin bacaklarını gövdeye doğru çeken bükücü kasları bulunmasına karşın, bacakları dışarı doğru açan kas yapıları yer almamaktadır. Araştırmacılar, örümceğin kalbi pompalama yaptığında vücut sıvısının bacaklara dolarak hidrolik bir basınç oluşturduğunu ve bacakların böylelikle düzleştiğini belirtmektedir. Örümcek öldüğünde veya aşırı susuz kaldığında kalp durmakta, sıvı basıncı sıfırlanmakta ve bükücü kaslar esnek yapıları gereği bacakları içeri doğru çekmektedir.
Hayatını kaybeden örümcekte hidrolik gücün ortadan kalkmasıyla beraber bacaklar doğal dinlenme pozisyonu olan içe bükük hale geri dönmektedir. Analistler, bu hidrolik bacak sisteminin örümceklere kendi ağırlıklarının katlarca üzerindeki yükleri taşıma ve yüksek mesafelere sıçrama yeteneği kazandırdığını aktarmaktadır. Bu özel anatomi, doğadaki en verimli hidrolik mühendislik örneklerinden biri olarak değerlendirilmektedir.
