Bilimsel araştırmalar, penguenlerin havada uçma yeteneğini 60 milyon yıldan daha uzun süre önce kaybettiğini gösteriyor. Penguenlerin ataları hem uçabiliyor hem de su altında yüzebiliyorlardı. Zaman içerisinde su altında daha hızlı ilerleyebilen, daha etkili dalış yapabilen penguenler daha fazla av bulmaya başlamıştı. Evrim sürecindeki doğal seçilim, daha derine dalıp daha fazla av yakalayabilen ama havada uçamayanı avantajlı kılmaya dönmüştü. Kas ve kanat yapısı yüzmeye daha uygun hale geldikçe, aynı kanatla uçmak için gereken enerji katlanarak arttı.
Yaklaşık 60-65 milyon yıl önce büyük deniz sürüngenlerinin tükenmesiyle Okyanuslarda zengin bir besin alanı açılmıştı. Penguenlerin yaşadığı Güney Kutbu çevresindeki karalarda o dönemde karasal yırtıcı memelilerin bulunmaması, uçarak kaçma ihtiyacını da ortadan kaldırmıştı.
Kanatlar Nasıl Yüzgece Dönüştü?
Penguenlerin kanatları hiçbir zaman kaybolmadı. Biçim ve işlev değiştirdi. Uçan kuşlar, hafifleyebilmek için içi boş kemiklere sahiptir. Penguenler ise zamanla son derece yoğun ve masif kemiklere sahip oldu. Bu durum batmayı kolaylaştırarak su altında suyun kaldırma kuvvetine karşı harcanan enerjiyi azalttı. Uçan kuşların kanadın katlanmasını sağlayan dirsek ve bilek eklemleri evrimleşerek sertleşti, düzleşti ve kilitlendi. Kanatlar bükülmez, tek parça birer küreğe dönüştü.
Kas ve tüy yapıları da değişti. Bükülmeyen paletleri yoğun su kütlesi içinde hareket ettirebilmek için güçlü göğüs kasları gelişti. Uzun uçuş tüyleri yerini sık, kısa ve pul benzeri tüylere bıraktı; bu sayede vücut su geçirmez bir yalıtım kazandı ve su direnci en aza indirildi.
