Küresel ekonomide yeni üretim ve tedarik zincirleri şekillenirken Avrupa’nın Türkiye ile ilişkilerindeki yaklaşımı da sorgulanıyor. Gümrük Birliği’nin güncellenememesi, AB’nin üçüncü ülkelerle yaptığı ticaret anlaşmalarının Türkiye açısından taşıdığı dezavantajlar ve vize engelleri, ekonomik ortaklığın geleceğine ilişkin soru işaretlerini artırıyor.
Türkiye, Avrupa’nın üretim ve tedarik zincirlerinde önemli bir konuma sahip. Ancak bu konumun karşılıklı ekonomik avantajlara dönüşmesi, ilişkilerin eşitlik temelinde yürütülmesine bağlı. Avrupa’nın Türkiye'nin ekonomik ağırlığını ve stratejik konumunu göz ardı eden bir yaklaşım sergilemesi hâlinde Ankara’nın önündeki alternatifler de azımsanacak gibi değil.
Çin, Hindistan, Körfez ülkeleri, Afrika ve Orta Asya, Türkiye’nin ticari ilişkilerini çeşitlendirebileceği önemli merkezler olarak öne çıkıyor. Orta Koridor gibi güzergâhlar da Türkiye’nin küresel ticaretteki stratejik konumunu güçlendirme potansiyeli taşıyor.
Çeşitlilik Arayışı Avrupa’dan Kopuş Anlamına Gelmiyor
Türkiye’nin ekonomik iş birliklerinde tek bir merkeze bağımlı kalmak yerine çeşitlilik stratejisi benimsemesi, Avrupa'dan kopuş olarak değerlendirilmemeli. Aksine bu yaklaşım, değişen küresel ekonomik koşullarda dayanıklılığı artırmanın temel unsurlarından biri.
Türkiye, Avrupa için yalnızca bir pazar değil, aynı zamanda önemli bir üretim, lojistik ve tedarik ortağı. Ankara’nın alternatif ortaklıklara yönelmesi, Avrupa şirketlerinin mevcut ticari avantajlarını ve Türkiye ile ilişkilerinin ekonomik değerini yeniden değerlendirmelerine neden olabilir.
Küresel rekabetin sertleştiği yeni dönemde hiçbir ekonomik ortaklık tek taraflı beklentilerle sürdürülemez. Avrupa açısından asıl risk, Türkiye’nin alternatif kapılar araması değil, bu arayışı hızlandıran koşulların kalıcı hâle gelmesi. Ekonomide karşılıklı çıkarların göz ardı edilmesinin faturası, zamanla yalnızca bir tarafa değil, ortaklığın bütün taraflarına çıkabilir.
