Dr. R.Bülend KIRMACI'nın 4 Eylül 2026 tarihli yazısı: “Vefa Duygusu”
Vefa, insanın hafızasıdır; kalbin geçmişe attığı ve geleceğe taşıdığı imzadır.
'Söze sadakat' ise, karakterin bugüne attığı imzadır…
Hayat yolculuğumda, bu iki değer yalnızca birer kavram değil; adeta pusulam, adeta "kontrol kalemim" oldu.
İnsanı insan yapan iki olgu:
Vefa duygusu ve söze sadakat!
Yaşamım boyunca bu değerlere önem verdim.
“Vefalı bir dost, bir aile bireyi, bir çalışma arkadaşı” ve "sözünün eri bir kişi" olarak anılmak; benim için en büyük ödüllerden biri oldu.
Aynı tanımlamayı yapabildiğim insanların hayatımda yer almasını gerçek zenginliğim saydım.
Bugün geriye dönüp baktığımda şunu çok net görüyorum:
Zor günde, iyi günde, varlıkta yoklukta; mutlu anlarda ya da umutsuzluk ortamında…
Vefalı bir elin, sözünde duran bir dilin sağladığı dayanışma gerçekten dünyalara bedel.
Ben böyle düşündüm, böyle davrandım…
Öte yanda modern hayatın hızında, bu değerlerin aşındığına sıkça tanık oluyoruz...
İlişkiler hızla tüketiliyor, bağlar yüzeyselleşiyor, sözler kolay verilip kolay unutulabiliyor.
Oysa hem bireysel hem toplumsal düzlemde güven çok önemli ve çok değerli ve güvenin temeli asla değişmiyor:
Hatırlayan bir kalp ve sözünün arkasında duran bir irade…
Hayatın içinde çok şey gördüm…
Sefaleti de serveti de…
Hakkı üstün tutanı da menfaatine yenileni de…
İnsanca yüceleni de güç karşısında eğileni de…
Bütün bu deneyimlerin süzülmüş sonucu şu:
Vefa duygusunu taşıyan ve sözüne sadık insanlar, uzun solukta her zaman gerçek kazananlardır.
Çünkü vefa, sadece geçmişe bağlılık değil; aynı zamanda geleceğe sunulan bir güvencedir.
Sadakat ise yalnızca sözde değil; davranışta, tutumda ve kararlılıkta kendini gösterir.
Zordur bu duyguları bu erdemleri taşımak ama bir o kadar da onurludur böyle yaşamak.. ve...
Kısa vadede farklı tablolar ortaya çıkabilir.
Menfaatini önceleyenler hızlı kazanıyor gibi görünebilir.
Ancak zaman, en büyük hakemdir…
Ben şunu da gördüm:
Hayat, vefalı insanları yenemiyor.
Tam tersine, o insanlar hayatı yeniyor.
Bugün belki yeniden hatırlamamız gereken şey çok basit ama bir o kadarda kıymetlidir:
İlişkileri çıkar dengesiyle değil, değer dengesiyle kurmak…
Ve de unutulmamalıdır ki;
Vefa, insanı büyütür…
Söze Sadakat, insanı yüceltir…
Ve en nihayetinde:
İnsan, geride bıraktığı güven kadar yaşar...
