Dr. R.Bülend KIRMACI’nın 23 Ocak 2026 tarihli yazısı: Çok Çalışıp, Az Kazanan Türkiye!
Ülkemiz işsizlik açısından dertli.
İş bulup da çalışanlar açısındansa "sıkıntılı" bir ülkeyiz.
Rakamlar söylesin; veriler konuşsun:
Türkiye ile OECD ülkeleri, çalışanların haftalık ve yıllık çalışma süreleri açısından hatırı sayılır 'farklılıklar' gösteriyor...
OECD’nin verilerine göre gelişmiş ülkelerde ortalama haftalık çalışma süresi yaklaşık 37 saat civarında...
Bu "süre" ortalama bir süre; giderek artmıyor, aşağı çekiliyor...
Devlet de, özel sektör de çalışanlara kendileri ve aileleri için daha çok zaman ayırabilecekleri arayışları, çağın gereği olarak benimsiyor...
Çalışmalar, verimlilik üzerine ve klasik çalışma saatlerini ve biçimlerini aşan formatlar ekseninde yoğunlaşıyor:
Haftada bir ek gün tatil gibi, evden çalışılması gibi...
Evet, çalışanlar açısından esnek çalışma modelleri, yüksek verimlilik ve sosyal denge ön planda tutuluyor.
Örneğin Hollanda, Danimarka ve Almanya gibi ülkelerde haftalık ortalama çalışma saatleri 30–34 saat aralığında seyrediyor...
Buna karşılık ortalama çalışma saatleri, İspanya ve İtalya gibi ülkelerde 35–38 saat civarındayken,
Latin Amerika kökenli OECD ülkeleri olan Meksika, Kolombiya ve de nihayet...
Türkiye’de bu rakam 45 saatin üzerine çıkıyor.
Elbette bu "yüklü" çalışma saatleri yeterli ücretle karşılanmıyor...
Yani Latinler kadar çalışıyoruz, Avrupalılar kadar kazanmıyoruz!
Türkiye özelinde tablo deşildikçe sorun derinleşiyor:
OECD verilerine göre haftalık ortalama çalışma süresi yaklaşık 45,7 saat ile yine OECD ülkeleri arasında ikinci sırada yer alıyoruz.
Dahası ülkemizde, "haftalık 60 saatten fazla çalıştığını söyleyenlerin oranı" yaklaşık %15,1’i buluyor.
Bu yüksek çalışma süresi, sadece mesai saatleri ile de sınırlı değil; yıllık bazda da "fark" ortaya çıkıyor.
OECD’nin farklı dönem verilerine göre Türkiye’de yıllık ortalama çalışma saatleri bin 800 saatin üzerine çıkarken,
OECD ortalaması bin 700 saatin hemen altında kalıyor.
Yılda en az 100 saatimiz kime artı değer yazıyor; tabii çalışana değil çalıştırana!..
Dahası bizde hayat kalitesi malum!
Emekçi için sağlık ve tatil olanakları çok kısıtlı...
Türkiye’nin OECD içindeki bu konumu, çalışma hayatı politikalarının yeniden değerlendirilmesi gerektiğine de işaret ediyor...
Emeğin soframızda en güzel yeri almasını dileyerek...
