Hüseyin ALPASLAN’ın 9 Kasım 2026 tarihli yazısı: Yarın 10 Kasım

Takvim yaprakları kasımın dokuzunu gösterdiğinde, şehirlerin üzerinde görünmez ama ağır bir hüzün bulutu gezinmeye başlar. Yarın 10 Kasım… Yarın, saatler 09.05’i gösterdiğinde bu coğrafyanın üzerinde hayat bir anlığına askıya alınacak. Trafik duracak, tramvaylar raylarında soluklanacak, sokaktaki insan adımlarını donduracak. Sirenler çalacak.

O siren sesleri, bir ölümün feryadı değildir sadece; bir milletin silkelenişidir.

Geçen yıl bugün, pencere kenarında rüzgârın savurduğu perdeler arasında bir hayal ile gerçek arasında konuşturmuştum O’nu. “Paşam” demiştim, “bazıları sizi unutmayı tercih ediyor, hatıranıza gölge düşürmek istiyor.” O meşhur mavi gözlerindeki o sarsılmaz ferahlıkla gülümsemiş ve "Bir milletin içinden fikir doğurmak onu ebedî kılar" demişti.

Bugün, o cümlenin ne kadar haklı ne kadar hayatî olduğunu bir kez daha idrak ediyorum.

Atatürk’ü "unutmak" ya da "hatırlamak" sadece takvimdeki bir yaprağa sıkıştırılacak basit bir vefa borcu değildir. Atatürk’ü hatırlamak; cehaletle, dogmalarla, aklını ve vicdanını başkalarına kiraya verenlerle kesintisiz bir kavganın adıdır. O, bu ülkenin sadece geçmişi değil, aklın ve bilimin rehberliğinde yürünecek en güvenli geleceğidir.

Yarın sabah, o iki dakikalık sessizlikte herkes kendi iç sesine dönecek. Kimi bir musalla taşındaki tabutu değil, kurulan o devrimci cumhuriyetin iman tahtasını düşünecek. Kimi fabrikalarda tüten bacaları, kimi harf inkılabıyla aydınlanan zihinleri, kimi de kadına seçme hakkı veren o ileri görüşlü vizyonu hatırlayacak.

Ve bizler, kelimeleri kılıç kuşanmış neferler olarak, o emanetin bekçiliğini yapmaya devam edeceğiz.

Çünkü biliyoruz ki; fikirler kurşunla vurulamaz, inançlar sükûtla yok edilemez. Yarın sirenler sustuğunda gerçek sınavımız başlayacak. O mavi gözlerin baktığı ufka layık bireyler olmak, hurafelerin karanlığına karşı aklın ışığını savunmak, her öğretmenin tahtaya yazdığı ilk harfte, her gencin sorgulayan bakışında O’nu yeniden diriltmek zorundayız.

Rahat uyu Paşam… Ne o ışık söner ne de bu nöbet biter. Yarın saat 09.05’te kalbimiz yine seninle, geleceğimiz yine senin eserindir.